اجرای حکم تخلیه — در اجرای حکم تخلیه باید به عنصر

اجرای حکم قطعی با موضوع تخلیه محل در صورت برخورد با رخدادهای خاص از جمله دگرگونی محل یا وجود سهم مشاع برای مستاجر نیازمند برپایی آیین و تشریفات خاصی است. اگر چه بین دعوای تخلیه و خلع ید از حیث مبنای مناقشه ماذون بودن مستاجر به حکم قانون یا بر پایه قرارداد و فقدان جواز تصرف متصرف محکوم به خلع ید) و عنوان دعوای مالی بودن دعوای خلع ید و غیر مالی بودن دعوای تخلیه تمایز آشکار وجود دارد و از همین رو سختگیری نسبت به غاصب بر پایه قاعده الغاصب یوخذ باشق الاحوال در مورد مستاجر روا داشته نمی شود، اما در برخورد با طواری و رخدادهایی که در زمان اجرا پیدا میشود و نیز در برخورد با دشواری ناشی از شیوه اجرای حکم تخلیه مشاع، نزاکت و آیین های اجرا در مورد دو حکم مزبور بیش و کم یکسان دنبال می شود. در اجرای حکم تخلیه باید به عنصر کاربری محل (مسکونی، اداری یا تجاری) و نوع رابطه و الزامات برقرار شده بین دو سوی اجاره تمرکز نمود. شیوه اجرای حکم تخلیه بسته به نوع کاربری محل و قانون حاکم متفاوت است و آثار و پیامدهای دعوا یکسان نیست. در اجرای حکم تخلیه نسبت به ملکی که در آن از سوی مستاجر بنایی احداث شد، تاسیساتی گذاشته شد و یا درختی غرس گردید، بر مبنای مواد ۵۰۳ و ۵۰۴ ق.م عمل می شود. حکم <a class="artref" href="/ماده/ماده-503-a_0815110236150">ماده ۵۰۳ ق.م</a> نزدیکی بیشتری با اجرای حکم رفع تصرف عدوانی نسبت به محلی که در آن بنا احداث یا درخت غرس شده (ماده ۱۶۵ ق.آ.د. م) دارد و حکم <a class="artref" href="/ماده/ماده-504-a_0815110236151">ماده ۵۰۴ ق.م</a> با حکم ماده ۴۸ ق.ا.ا.م در مورد خلع ید از ملکی که در آن احداث بنا و تاسیسات شده یا درختی غرس شده، همسو و هم جهت است. به هر روی تمایزها در شیوه اجرا تبیین جداگانه شیوه اجرای این حکم را ضروری می سازد.