اجرای حکم حضانت — (۴) سوء استفاده از طفل یا اجبار

موارد ذیل از مصادیق عدم مواظبت و یا انحطاط اخلاقی هر یک از والدین است: ۱) اعتیاد زیان آور به الکل مواد مخدر و قمار. ( ۲) اشتهار به فساد اخلاق و فحشاء. ( ۳) ابتلا به بیماریهای روانی با تشخیص پزشکی قانونی ( ۴) سوء استفاده از طفل یا اجبار او به ورود در مشاغل ضد اخلاقی مانند فساد و فحشاء تکدی گری و قاچاق ( ۵) تکرار ضرب و جرح خارج از حد متعارف. چنانچه مرد یا زن در دوره ای که حضانت فرزند با اوست از این تکلیف قانونی خودداری ورزد، از سوی دادرس دادگاه اجبار به این تکلیف میشود. برابر ماده ۱۱۷۲ ق.م هیچ یک از ابوین حق ندارند در مدتی که حضانت طفل به عهده آنها است از نگاهداری او امتناع کنند. در صورت امتناع یکی از ابوین، حاکم باید به تقاضای دیگری یا به تقاضای قیم یا یکی از اقربا و یا به تقاضای مدعی العموم نگاهداری طفل را به هر یک از ابوین که حضانت به عهده او است الزام کند و در صورتی که الزام ممکن یا موثر نباشد حضانت را به خرج پدر و هرگاه پدر فوت شده باشد به خرج مادر تامین کند. در دوره حضانت پدر یا مادر حسب مورد طرف دیگر حق ملاقات با فرزند دارد و این ترتیب، محل و چگونگی ملاقات با فرزند و مدت زمان دیدار در تصمیم دادگاه تصریح می شود. طرف مقابل در صورت پایداری برابر این تصمیم به اجرای آن وادار می شود و استمرار و ایستادگی می تواند منجر به سلب حضانت او شود. ضمانت اجرای جالبی که برای حضانت پیش بینی شده بازداشت مستنکف از اجرا هست. برابر ماده ۴۰ قانون حمایت خانواده: «هر کس از اجرای حکم دادگاه در مورد حضانت طفل استنکاف کند یا مانع اجرای آن شود یا از استرداد طفل امتناع ورزد، حسب تقاضای ذی نفع و به دستور دادگاه صادر کننده رای نخستین تا زمان اجرای حکم بازداشت میشود.