اجرای حکم دادگاه راجع به نفع آتی

آنچه در اینجا در نظر داریم به آن بپردازیم متفاوت از مطلب پیشین است؛ برخی از احکام، اجرایی مستمر دارند و با یک بار اجرا پایان نمی پذیرند. به روشنی پیداست که حکم آتی وجودی مستقل از خواسته و موضوع دعوا ندارد. این خواهان است که بر پایه قانون و اثبات رابطه حقوقی خویش با خوانده خواسته خود را اعلام می نماید و موضوع رسیدگی دادگاه و همچنین منطوق حکم دادگاه را تعیین میکند و می سازد. بنابراین در اینگونه موارد همواره باید نگاهی به خواسته خواهان داشت و بر مبنای آن حکم دادگاه را پس از رسیدگی و در صورت احراز ادعای خواهان پایه گذاری کرد. این دسته از احکام نه تنها به نوعی ناظر به آینده است مانند خسارت آینده موضوع ماده ۵۱۵ ق.آ.د.م بلکه استمرار دارد و با یک بار اجرا خاتمه نمی یابد مانند پرداخت نفقه آتی زوجه و اقارب واجب النفقه موضوع مواد ۱۱۱۱، ۱۱۹۶ و ۱۲۰۶ قانون مدنی). برای مثال چنانچه زوجه ای نفقه گذشته خویش را مورد مطالبه قرار دهد، چنانچه نفقه مزبور را مجموعاً با مبلغ معینی که حاصل جمع ده ماه گذشته میشود، تعیین و موضوع دعوای خویش قرار دهد دادگاه در صورت اثبات و احراز آن خوانده زوج) را به پرداخت مجموع مبلغ مورد خواسته محکوم خواهد کرد. در این فرض محکوم به برای مثال مجموعاً معادل ده میلیون تومان به محض اینکه با رضایت م. ع. پرداخت شود و یا از محل اموال م. ع. که به حیطه توقیف در آمده، وصول و به محکوم له پرداخت گردد، حکم صادره اجرا شده و دیگر جایی برای اجرای بعدی باقی نخواهد گذارد. اما گاه زوجه همراه با مطالبه نفقه گذشته خویش و یا بدون اینکه نفقه معوقه خود را بخواهد، به جهت استنکاف خوانده از پرداخت نفقه الزام و محکومیت زوج را به پرداخت ۱ فریدون نهرینی پیشین، ص ۹۰۷.