اجرای دستورات تامینی و موقتی

اجرای قرار تامین خواسته برابر مواد ۱۰۸، ۱۱۴، ۱۱۷، ۱۲۱، ۱۲۲، ۱۲۶ و ۱۲۷ ق.آ.د.م نیازی به صدور اجرائیه ندارد. در امتداد رسیدگی به دعوای اصلی یا پیش از طرح آن (با رعایت ماده ۱۲۲ ق.آ.د. م) دادگاه نخستین دستور اجرا را صادر می نماید و توقیف عین خواسته یا معادل خواسته از دارایی خوانده نیازمند تشریفات اجرا در صدور اجرائیه نیست. برای اجرای دستور موقت نیز که بر پایه مواد ۳۱۰ تا ۳۲۵ ق.آ.د.م صادر می شود، نیازی به صدور اجرائیه نیست. دستور موقت یک تصمیم ابتدایی تبعی و موقتی است که دارای آثار و ویژگی های حکم قضایی نیست برای اجرای قرار تامین خواسته و دستور موقت صرف ابلاغ تصمیم به مخاطب کافی است با این حال در مواردی که فوریت اقتضاء نماید و نگرانی جابجایی مال یا برهم زدن شرایط تحقق قرار پیدا شود، حتا ابلاغ این تصمیم هم برای اجرا ضرورتی ندارد (مواد ۱۱۷ و ۱۲۳ ق.آ.د. م). قرار امر فوری و محدود کننده بی نیاز از ابلاغ بنا به تشخیص قاضی صادر کننده است.