اجرای گواهی عدم امکان سازش

تصمیم دیگری که در پرتو مناقشه خانوادگی دادگاه خانواده صادر می نماید، گواهی عدم امکان سازش جهت اجرای صیغه طلاق است. این گواهی دارای مدت اعتبار مشخصی است و سپری شدن مدت آن و عدم جریان صیغه طلاق موجب زوال آثار و اعتبار آن می شود و ذینفع ناگزیر خواهد بود دگرباره درخواست صدور آن را بنماید. برابر ماده ۲۶ قانون حمایت خانواده: «در صورتی که طلاق، توافقی یا به درخواست زوج باشد، دادگاه به صدور گواهی عدم امکان سازش اقدام و اگر به درخواست زوجه باشد، حسب مورد مطابق قانون به صدور حکم الزام زوج با به طلاق یا احراز شرایط اعمال وکالت در طلاق مبادرت میکند. گواهی عدم امکان سازش برخلاف حکم طلاق که به موجب مواد ۳۶۷ و ۳۶۸ ق آ.د. در فهرست آرای درخور فرجام خواهی قرار گرفت نیازی به ابرام از سوی دیوان عالی ندارد و وصف قطعی یا قطعیت یافته آن برای اجرا کافی خواهد بود. بنابراین لازم است اگر از دادگاه نخستین صادر شده، مدت قانونی تجدید نظر خواهی بیست روز برای خوانده مقیم ایران و دو ماه برای خوانده مقیم خارج از کشور ب. ر. م. راجع به مواعد قانونی سپری شود. تصویر برابر با اصل شده گواهی و نیز گواهی دفتر دادگاه دایر بر قطعیت آن به دفتر رسمی ازدواج و طلاق ارائه میشود تا برابر تشریفات و شرایطی که برای اجرای صیغه طلاق گفته شد، منجر به ثبت در دفتر و تحقق نتیجه آن شود. گفتنی است؛ جریان معاذیر قانونی ماده ۱۳۰۶ ق.آ.د. م) برای ادامه دار ساختن مدت اعتبار گواهی و توجیه عدم اجرای آن در مهلت سه ماه از تاریخ قطعیت گواهی یا ابلاغ رای قطعی و جاهت ندارد و در هر حال ذی نفع ناگزیر به اجرای آن در مهلت مزبور است. عدم حضور زوجه در دفتر رسمی ازدواج و طلاق برای اجرای رای برابر ماده ۳۵ قانون حمایت خانواده منجر به صدور اخطار از سوی سردفتر برای زوج مستنکف می شود. در صورت نادیده گرفتن مفاد اخطار صیغه طلاق بدون حضور او جاری می شود. طواری و رخدادهای ناگهانی چون فوت حجر و عادت زنانگی به ترتیبی که در مورد اجرای حکم طلاق گفته شده در اجرای این رای جریان می یابد و عملیات اجرا را متاثر میسازد.