اجمال و تفصیل قرآن: یتیم نوازی

«و لا تقربوا مال الیتیم الا بالتی هی احسن حتی یبلغ اشده؛ به مال یتیم نزدیک مشوید مگر به طریقی که نیکوتر است تا زمانی که به قوت خویش برسد، یعنی بالغ و رشید شود.» «فاما الیتیم فلا تقهر؛ و اما آدمی، چون گرفتار گردد و روزی او تنگ شود، گوید: پروردگارم مرا خوار کرده است. چنین نیست بلکه شما یتیم را محترم نمی‌دارید.» همچنین در ۲۲ مورد دیگر، قرآن راجع به یتیم توصیه و سفارش کرده است. علی (علیه‌السّلام) در نامه خویش به مالک اشتر می‌نویسد: «و تعهد اهل الیتم و ذوی الرقه فی السن ممن لا حیله له و لا ینصب للمساله نفسه و ذلک علی الولاه ثقیل و الحق کله ثقیل؛ به یتیمان و پیران سالخورده که چاره‌ای ندارند و خود را در معرض سئوال در نمی‌آورند، رسیدگی کن؛ اگر چه این مطلب بر زمامداران سنگین و گران است ولی هر مطلب حقی سنگین و گران است.» و نیز در بستر مرض و حالت احتضار که فرزندانش را نصیحت می‌کرد، فرمود: «الله الله فی الایتام فلا تغبوا افواههم و لا یضیعوا بحضرتکم؛ خدا را به یاد آورید! خدا را به یاد آورید! درباره یتیمان. برای خوراک آنها نوبت قرار ندهید ـ گاه سیر و گاه گرسنه شان نگذارید ـ ایشان در نزد شما ضایع و تباه نشوند.» منبع: اسراء/سوره۱۷، آیه۳۴ · ضحی/سوره۹۳، آیه۹ · فجر/سوره۸۹، آیه۱۷۱۵ · امام علی علیه السلام، نهج البلاغه، نامه۵۳ · امام علی علیه السلام، نهج البلاغه، نامه۴۷