دکترین
احکام اسیر: ازدواج با زنان اسیر
یکی از پیآمدهای رایج بردگی زنان، میان اعراب نکاح با آنان بوده است که در اسلام نیز به‌صورت تعدیل شده و قانون‌مند جایز دانسته شده است. آیات ۲۳ـ۲۴ نساء /۴ ازدواج با گروهی از زنان از‌جمله زنان شوهردار را حرام دانسته است؛ اما زنان شوهرداری را که اسیر و برده مسلمانان باشند از این حکم مستثنا کرده است: «حُرِّمَت عَلَیکُم... والمُحصَنـتُ مِنَ النِّساءِ اِلاّ مامَلَکَت اَیمـنُکُم» که برخی مراد از «ما مَلَکَت اَیمـنُکُم» را زنان شوهرداری دانسته‌اند که به اسارت مسلمانان درآمده‌اند؛ چنان‌که از علی (علیه السلام)نیز روایت شده است. گفته شده: این آیه درباره اسیران غزوه اوطاس نازل شده و پیامبر بعد از اطمینان از باردار نبودن زنان شوهردار به مسلمانان اجازه داد با آنان ازدواج کنند. ۱۱.
۱ - علت جواز این ازدواج روا بودن ازدواج با چنین زنانی، به جهت فسخ شدن زوجیت آن‌ها با شوهرانشان است. البته برخی معتقدند در‌صورتی که به همراه شوهرانشان اسیر شوند نکاح آنان فسخ نمی‌شود. ۱۱.
۲ - فلسفه جواز این ازدواج درباره فلسفه این جواز گفته شده: باقی گذاردن چنین زنانی بدون شوهر ظلم به آنان و بازگرداندنشان به محیط کفر نیز برخلاف اصول تربیتی اسلام است.
منبع: نساء/سوره۴، آیه۲۳۲۴ · مجمع‌البیان، ج۳، ص۵۱ · جواهرالکلام، ج۲۱، ص۱۴۰۱۴۱ · المنیر، ج۵، ص۱۰ · نمونه، ج۳، ص۳۳۳ـ۳۳۴
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.