از حق بیمه مازاد پیش بینی شده و منظور آن بود که

از حق بیمه مازاد پیش بینی شده و منظور آن بود که هر زیان دیده ای که به دلیل شدت حادثه از چند جهت مستحق دریافت دیه میشود میتواند تمام مبالغ را از بیمه گر مطالبه نماید. به عبارت دیگر مسئولیت مرتکب زیان که در قبال تمام صدمات وارد شده به زبان دیده مستقر میشود عیناً به بیمه گر هم منتقل خواهد شد و بیمه گر نمی تواند به سقف تعهدات قرار دادی خود استناد نماید و آن را بهانه عدم پرداخت مبالغ مازاد بداند. در این صورت ممکن است سوال شود که چه اثری بر سقف تعهدات بیمه مترتب میشود و چگونه است که بیمه گر حق بیمه محدود دریافت نموده و تعهدات خود را تا مبلغی مشخص محدود کرده است ولی هنگام ایفاء تعهدات باید مازاد بر تعهد خود پرداخت نماید؟ بعلاوه آیا حکم تبصره نسبت به هر نوع دیه ای اطلاق دارد و در واقع منظور آن است که تمام خسارات بدنی (ارش و دیه قابل جبران است؟ به موجب ماده ۹ قانون بیمه اجباری ۱۳۹۵ بیمه گر ملزم به جبران خسارت های وارد شده به اشخاص ثالث مطابق مقررات این قانون است. در مقابل ماده ۱۰ قانون به سقف تعهدات بیمه نامه اشاره دارد و در واقع بر اصل محدود بودن تعهدات بیمه گر، تا سقف معین شده، تصریح نموده است و جمع آن را با تبصره ماده ۹ دشوارتر میکند. راستی چگونه باید رفع ابهام کرد؟