استثنایی آن سوگند استظهاری را ویژه دعوا بر متوفی می دانند

استثنایی آن سوگند استظهاری را ویژه دعوا بر متوفی می دانند. به نظر می رسد که قانون مدنی از نظر اخیر پیروی کرده است. زیرا لحن ماده ۱۳۳۳ چنان انشاء شده که گویی اختصاص به همان دعوا دارد. پاره ای از فقیهان از وصف استثنایی حکم چنین استفاده کرده اند که لزوم ضمیمه شدن سوگند بر دلیل اثبات ادعا اختصاص به موردی دارد که موضوع دعوا مطالبة دین باشد نه عین و بر آن افزوده اند که در دعوای عین که بنا به فرض وارثان متصرف آن هستند در واقع دعوا بر آنان است نه بر مرده مورث)، ولی این ادعا با ظاهر ماده ۱۳۳۳ ق.م. و اطلاق ماده ۲۷۹ ق.آ.د.م مخالف است و حق برمیت اعم از دینی و عینی است، چرا که د. ح. عینی نیز آنچه مورد نزاع قرار می گیرد حق . مدعی در برابر متوفی و به زیان دارایی او است و به این اعتبار حق بر متوفی محسوب می شود و دعوای او نیز برمیت است.