دکترین
استدلال استقرایی در حقوق
استدلال استقرایی در حقوق شیوه ای از استدلال حقوقی است که با بررسی احکام و مصادیق جزئی در پی شناسایی قاعده، مبنا یا حکمت مشترک و تسری آن به موارد مشابه است. استقرا ممکن است تام یا ناقص باشد و اعتبار نتیجه آن ب. ت. ب. نوع استقرا و مبنای حقوقی تسری حکم متفاوت است.
منبع: «روشهای تحلیلی حقوق دانان برجسته ایران مقابله روش تحلیل حقوقی عدالت محور با روش اصولی»، فصلنامه تحقیق و توسعه در حقوق تطبیقی، 1398
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.