اصطلاح طرفی که حق برای او و به نفع او جعل و

اصطلاح طرفی که حق برای او و به نفع او جعل و اعتبار شده که به آن ذی الحق و صاحب سلطنت گفته می شود. طرف تعلق که از آن به متعلق مسلط علیه تعبیر می شود. بدین ترتیب می توان گفت اسقاط، قطع طرف تعلق از متعلق آن است؛ یعنی با اعمال اسقاط رابطه ای که به سببی میان انسان ذی الحق) و چیزی متعلق حق) وجود دارد بریده و منقطع می شود. به عبارت دیگر اسقاط یک عمل حقوقی یک جانبه است که به موجب آن صاحب حتی به طور ارادی و با قصد و انشای یک طرفه حقی را که نسبت به چیزی دار است. ساقط می کند و از آن چشم می پوشد. برای مثال کسی که در عندی صاحب حق خیاری شده، می تواند یک طرفه و به اراده خود آن را ساقط کند. بدین ترتیب اسقاط در مقابل انتقال حق به کار می رود؛ چنان که گفته می شود، اصل این است که حقوق قابل انتقال و اسقاط اند، مگر اینکه خلاف آن ثابت شود. خلاصه آنکه اسقاط، صرف نظر کردن ارادی و یک جانبه صاحب حق از حق است و به این علت عقد نیست و از جمله ایقاعات محسوب می شود. اسقاط از آثار سلطنت ناشی از حق مالکیت شخص بر اموال و حقوق است. از آنجا که موضوع اسقاط می تواند هم شامل حقوقی باشد که متعلق آن عین معین ی است و موضوع ابراء فقط حقوقی است که متعلق آن دمه است، می توان گفت میان ابراء و اسقاط از نسبتهای چهارگانه منطقی رابطه عموم و خصوص مطلق برقرار است؛ زیرا هر جا ابراء است، اسقاط نیز هست؛ ولی ممکن است اسقاط باشد، بی آنکه ابراء موجود باشد، چنان که به چشم پوشی از حق شفعه و حق سکنی، اسقاط اطلاق می شود، ولی ابراء گفته نمی شود. البته در مورد اسقاط حق عینی واژه اعراض» به کار می رود که درباره آن سخن خواهیم گفت.