اصل برائت در قانون آیین دادرسی مدنی (اصل برائت بصراحت اعلام شده

اصل برائت در قانون آیین دادرسی مدنی (اصل برائت بصراحت اعلام شده است. در ماده ۱۹۷ قانون آیین دادرسی مدنی ۱۳۷۹ می خوانیم: «اصل برائت است، بنابراین اگر کسی مدعی حق یا دینی بر دیگری باشد، باید آن را ثابت کند، در غیر این صورت با سوگند خوانده حکم برائت صادر می شود. اصل برائت قلمروی گسترده تر دارد: هر جا که در وجود تکلیفی تردید باشد یا در حدود آزادی شبهه ای به میان آید، اصل برائت است یعنی اصل این است که تکلیف وجود ندارد و شخص در انجام دادن کار مورد نظر آزاد است، خواه تردید ناشی از مفهوم حکم قانونگذار باشد یا در انطباق آن بر وقایع خارجی برای مثال اگر تردید شود که قانون ارتکاب یا خودداری از کار معین را جرم شمرده است، بر طبق اصل برائت باید مرتکب را مجرم نشناخت یا اگر در ایجاد دین خواه به وسیله قرارداد باشد یا قانون تردید شود، موافق این اصل باید حکم به برائت داد. اصل برائت با معنای گسترده ای که در ادبیات حقوقی ما پیدا کرده است. مبنای بسیاری از اصول دیگر قرار می گیرد که در واقع از شاخه های اصل برائت است: چنان که، اصل اباحه اصل صحت قراردادها و اصل تکمیلی بودن قوانین از موارد اجرای اصل کلی برائت است و همین چند نمونه نشان می دهد که تا چه اندازه این اصل شاخه های فراوان و مهمی در حقوق ما پیدا کرده است.