اصل نسبی بودن قرارداد (حقوق)

اصل نسبی بودن قرارداد ، از جمله اصول مربوط به علم حقوق و به این معنا است که قرارداد صرفا در مورد طرفین آن مؤثر است. یعنی کسانی که اراده آن‌ها یا نمایندگان آن‌ها عقد را به‌ وجود آورده است، یا این‌که عقد، به موجب حکم قانون ، برای آن شخص محسوب می‌شود. ب. ت. ب. اصل مذکور عقد نمی‌تواند آثاری برای اشخاص ثالث داشته باشد چه این‌که به نفع آن‌ها تعهداتی را ایجاد کند و یا این‌که علیه آن‌ها تعهداتی را به‌ وجود آورد. البته ذکر این نکته نیز ضروری به نظر می‌رسد که قائم‌ مقام طرفین، از نظر آثار عقد، جزء طرفین محسوب می‌شوند. علت این امر این است که قائم مقام در حقیقت ادامه دهنده شخصیت حقوقی طرف قرارداد نسبت به آثار مالی قرارداد و حقوق و تعهدات ناشی از قرارداد است.