دکترین
اصل ۳۰ قانون اساسی: نکات تفسیری دکترین اصل 30 قانون اساسی
« آزادی آموزشی » در وهلهٔ نخست آن است که هر شهروندی بتواند در چارچوب قوانین و مقررات و به شرط احراز شرایط مقرر، موسسههای آموزشی را تأسیس و اداره نماید و در وهلهٔ دوم آن که اولیا بتوانند محل تحصیل دانش آموز خویش را انتخاب نمایند. «آموزش عالی» نیز به مجموعه تحصیلات تخصصی و تکمیلی اطلاق میشود که با فراگیری آن، افراد در زمینههای علمی و کارشناسی قادر به تصدی مشاغل پیچیده و تخصصی خواهند بود. از آنجا که آموزش، نقش مهمی در ارتقای فرهنگ عمومی دارد، دولت موظف است حق برخورداری از آموزش مناسب را برای شهروندان فراهم کند.
در راستای این حق اجتماعی، دولت باید مدارس رایگان با شهریه نازل را برای اقشار آسیبپذیر اقتصادی تأسیس نماید؛ امکانات آموزشی را در مقیاس گسترده و با قیمت نازل در سطح جامعه توزیع کند و از نابرابری اجتماعی تا حد امکان بکاهد. در ادامه باید گفت آموزش عالی به این دلیل که تحصیلات تخصصی و تکمیلی را شامل میشود و اساساً برای دستیابی به مشاغل پیچیده است را نمیتوان همانند آموزش ابتدایی تا متوسطه یک نیاز عام دانست، علیرغم وجود این موضوع، آموزش عالی حقی همگانی است و همه افراد صرف نظر از سن، جنس و عقیده سیاسی یا مذهبی میتوانند برای دستیابی به آن مشارکت نمایند.
عبارت «برای همه ملت» که در این اصل به کار برده شده نشانگر عنایت قانون اساسی به تعمیم آموزش و پرورش به کلیه اتباع کشور و امکان برخورداری بدون تبعیض تمام اتباع کشور به فراخور استعداد و آمادگی خود از ظرفیت های آموزش و پروش است. عضویت دولت ایران در میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی همچنین کنوانسیون مبارزه با تبعیض در آموزش یونسکو نیز به طور طبیعی، التزام به این امر را برای دولت به همراه دارد.
منبع: کلیات حقوق اساسی، شهر دانش، 1393 · حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران (جلد اول) (اصول و مبانی کلی نظام)، میزان، 1392 · مختصر حقوق اساسی جمهوری اسلامی ایران، دادگستر، 1391
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
