دکترین
اصل ۴۶ قانون اساسی: نکات تفسیری دکترین اصل 46 قانون اساسی
آزادی مالکیت یکی از آزادیهای فردی است و به معنای این است که هر کس میتواند مال منقول و غیرمنقول . معنوی اعم از حقوق ادبی و هنری به دست آورد مگر در مواردی که قانون آن را منع کرده باشد، در همین راستا آزادی داد و ستد نیز وجود دارد که این آزادی نیز با آزادی دیگران و نظم عمومی محدود میشود. به بیان دیگر آدمی بر اساس اصل حریت در انواع تجارتهای داخلی و خارجی به شرط حلال بودن کسب و دور بودن از اجحاف، اضرار و معاملات ربوی آزاد است. حق مالکیت فردی به دو معنی ایجابی یعنی حق احراز مالکیت و سلبی یعنی ممنوعیت تعرض به مالکیت دیگران وجود دارد و معنای دیگری که میتوان به آن افزود این است که احدی به عنوان مالکیت کسب و کار نمیتواند حق کسب و کار را از دیگری سلب کند که مصداق بارز آن نفی انحصارات در نظام مالکیت فردی است.
منبع: مبسوط در ترمینولوژی حقوق (جلد اول)، گنج دانش، 1388 · مجموعه مقالات گامی به سوی عدالت (جلد اول) (آزادی، عدالت، حقوق عمومی)، میزان، 1387 · فرهنگ فقه (جلد اول)، مؤسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی، 1390 · کلیات حقوق اساسی، مجد، 1387
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
