اصولاً

اصولاً، در قراردادها باید موارد فسخ پیش بینی شود زیرا بر هم زدن عقد از ناحیه هر یک از طرفین سانکسیون (ضمانت اجرایی شدیدی است که به رابطه ی حقوقی آن دو پایان میدهد و طرفی که از پیمان شکنی طرف مقابل متضرر می شود، با اعمال آن، از ورود زیان به خود، جلوگیری می کند. به عبارت دیگر، فسخ در واقع تعادل عقد را آخرین تیر ترکش زیان دیده از قرارداد اعمال فسخ است که خود را از رابطهی ظالمانه ای که یک طرف به وجود آورده است، رها میکند. بنابراین می توان گفت در شرایط عمومی پیمان هر دو طرف کارفرما و پیمانکار می توانند در شرایط خاص و پیش بینی شده، پیمان را فسخ نمایند.