نامشخص
افزایش و کاهش نسل آوری انسان (مطالعه تطبیقی در فقه جعفری و حنفی)
افزایش و کاهش نسل آوری انسان (مطالعه تطبیقی در فقه جعفری و حنفی)
نویسندگان:
محمدعیسی فهیمی
منبع:
دانش حقوقی سال دوم پاییز 1403 شماره 5
حوزههای تخصصی:
حوزههای تخصصی حقوق
شماره صفحات:
۱۲۷-۱۰۵
دریافت مقاله
تعداد دانلود :
۱۷۵
آرشیو
آرشیو شمارهها:
۸
سال ۱۴۰۴ (۲)
- دانش حقوقی سال 3 تابستان 1404 شماره 8
- دانش حقوقی سال 3 بهار 1404 شماره 7
سال ۱۴۰۳ (۴)
- دانش حقوقی سال دوم زمستان 1403 شماره 6
- دانش حقوقی سال دوم پاییز 1403 شماره 5
- دانش حقوقی سال دوم تابستان 1403 شماره 4
- دانش حقوقی سال دوم بهار 1403 شماره 3
سال ۱۴۰۲ (۲)
- دانش حقوقی سال اول زمستان 1402 شماره 2
- دانش حقوقی سال اول پاییز 1402 شماره 1
چکیده
پیشگیری، سامان دهی و مهار فرزندآوری به منظور کاهش جمعیت با این پندار که افزایش نفوس سبب فقر، تهیدستی و دشواری های فراوانی چون محرومیت از ارائه خدمات صحی، تعلیمی، تربیوی افراد جامعه می شود از دیر زمان مورد توجه بوده و در صدر اولویت ها و برنامه ریزی های اقتصادی قرار داشته و به جد تعقیب و پیگیری شده است؛ به گونه ای که هواداران کاهش فرزندآوری تنها راه حل برون رفت از تنگناهای معیشتی و اقتصادی را جلوگیری و کاستن از ازدیاد نسل بشر می دانند و درعمل هم در دستور کار دولت های فراوانی قرار گرفته است. در اثر تبلیغ و انتشار چنین نظراتی، افراد زیادی امروزه به میل و رغبت خود و به صورت داوطلبانه اقدام به مهار فرزندآوری با استفاده از روش های گوناگون جلوگیری از باروری می کنند. دلیل عمده تمایل و علاقمندی خانواده ها بر ترک فرزندآوری، ثبات وضعیت مادی و معیشتی است که تصور می شود محدودسازی تکثیر نسل در پی دارد. از نظر دینی و نصوص قرآنی مهار فرزندآوری به بهانه های دشواری ها و تنگناهای احتمالی معیشتی و اقتصادی امری ناروا و نکوهیده است. در دین اسلام آموزه های مؤکدی مبنی بر ازدواج و افزایش نسل امت اسلامی وجود دارد که آحاد امت مسلمان بدان فراخوانده و تشویق شده اند. دانشمندان مسلمان به اتفاق، توقف و تأخیر در باروری را بدون ضرورت به بهانه های واهی چون فقر، تنگدستی، عدم کفایت منابع رفتار جاهلانه، بدبینانه و برخلاف واقعیت می دانند.
تبلیغات
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
