اقرار برای حمل: در فقه

اقرار برای حمل ، به شرطی مؤثر است که زنده متولد شود، در این صورت مالکیت حمل، از لحظه تولد شروع گردیده؛ ولی پیش از ولادت نیز، مانع مالکیت دیگران می‌گردد. اقرار برای حمل، صحیح است؛ خواه به صورت مطلق باشد؛ یا اینکه اقرار به ارث و وصیت صورت گیرد. اگر شخصی اقرار نماید که به حمل، مبلغی را بدهکار است؛ چنین اقراری صحیح است؛ خواه مقر، سبب دین را بیان نموده؛ مثلاً به موجب ارث یا وصیت، چنین دینی به وجود آمده باشد؛ و خواه سبب آن را بیان ننموده باشد. منبع: حقوق کودک، سازمان انتشارات، 1390 · قانون مدنی در آینه آرای دیوانعالی کشور (ادله اثبات دعوا و احکام راجع به آنها)، فردوسی، 1383 · قواعد فقه (جلد سوم) بخش قضایی، مرکز نشر علوم اسلامی، 1387