اقرار (فقه): مفهوم اقرار در قرآن

مفهوم اقرار در قرآن با واژه‌ها و تعبیرات گوناگونی ذکر شده است که می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: ۶. ۱ - اقرار و مشتقات آن مانند: «ءَاَقرَرتُم... قالوا اَقرَرنا» ۶. ۲ - اعتراف و مشتقات آن مانند: «اعتَرَفوا بِذُنوبِهِم». ۶. ۳ - شهادت دادن به زیان خود مانند:«شُهَداء عَلی اَنفُسِهم». ۶. ۴ - کلمه «بَلی» در پاسخ استفهام تقریری مانند: «اَلَستُ بِرَبِّکُم قالوا بَلی». ۶. ۵ - کلمه «عَلَیَّ» در برخی آیات مانند: «و لَهُم عَلَیَّ ذَنبٌ» در این آیات و مانند آن قرآن به برخی از مواردی که خداوند از بندگان خویش اقرار گرفته اشاره کرده است؛ مانند: اقرار گرفتن از آنها درباره ربوبیت خویش و نیز اقرار گرفتن انسانها از یکدیگر؛ مانند: اقرار گرفتن از حضرت ابراهیم (علیه السلام)در مورد شکستن بتها و اعتراف آنان به حقوق غیر؛ مانند اقرار زلیخا به بی‌گناهی یوسف ؛ همچنین در آیاتی پرشمار از اعتراف و اقرار گناهکاران به خطای خویش در آخرت سخن به میان آمده و در آیاتی دیگر برخی مباحث فقهی اقرار و احکام و آثار آن یادآوری شده است. منبع: آل عمران/سوره۳، آیه۸۱ · توبه/سوره۹، آیه۱۰۲ · نساء/سوره۴، آیه۱۳۵ · اعراف/سوره۷، آیه۱۷۲ · شعراء/سوره۲۶، آیه۱۴ · انبیاء/سوره۲۱، آیه۶۲ · یوسف/سوره۱۲، آیه۵۱