اقرار ، از حیث رابطه بین اجزای آن، به سه دسته اقرار ساده ، مقید و مرکب ، قابل تقسیم است. به اقراری که دارای دو جزء مرتبط باشد، و جزء اول به ضرر مقر ، و جزء دوم، به نفع او باشد؛ اقرار مرکب گویند. گاهی ممکن است لفظ اقرار، از دو جزء ترکیب شده باشد؛ مانند اینکه مقر، اقرار به دین نموده؛ و سپس مدعی پرداخت آن به داین گردد. گاهی هم ممکن است اقرار، از یک لفظ تشکیل شده؛ که دارای اجزای مختلف نیست؛ اما معانی مختلفی از آن برداشت میگردد؛ یکی به دلالت تطابقی ، و دیگری به دلالت التزامی ، مانند آنکه مقر، در یک جمله بگوید: «دین خود را پرداخت نمودم».
منبع: ادله اثبات دعوی در حقوق ایران، مرکز نشر دانشگاهی، 1385 · قانون مدنی در آینه آرای دیوانعالی کشور (ادله اثبات دعوا و احکام راجع به آنها)، فردوسی، 1383 · ادله اثبات دعوی (در امور مدنی)، دانشگاه آزاد اسلامی واحد گیلان، 1391 · ماده 1283 قانون مدنی
موادِ قانونیِ مستند در این صفحه 1
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
