العامة لبنانی، حامیة البنانی علی شرح جلال الدین المحلی علی متن جمع الجوامع الاج الدین السبکی، ج ۱، ص ۱۲ عدم مشروعیت تهدید آنچه مکره به آن تهدید شده باید د. ح. او فاقد مشروعیت باشد. بنابراین، چنانچه شخصی به قتل یا قطع عضو یا ایراد ضرب و یا حبس بلند مدت تهدید شود در صورتی میتوان قائل به تحقق اکراه شد که مستحق اعمال مزبور نباشد. در غیر این صورت چنین شخصی را نمی توان مکره نامید؛ مثلاً، کسی که محکوم به قصاص نفس یا عضو یا رجم و جلد و یا حبس دائم شده نمیتواند به بهانه ی اینکه به مجازات های مذکور تهدید شده اقدام به ارتکاب فعل محرمی نماید؛ چرا که او مستحق تحمل این مجازاتها بوده و بدون تهدید هم در معرض تحمل آنها قرار می گرفته است.
به همین خاطر، فقهای شافعی اکراه را به دو قسم به حق و ب. غ. حق منقسم دانسته که دومی را عذری شرعی و رافع مسؤولیت تلقی کرده اند. در این خصوص در کتاب مصادر الحق فی الفقه اسلامی به نقل از کتاب التلویج آمده است: «قاعده ای که شافعی (ره) در باب اکراه مقرر داشته این است که اکراه یا به گونه ای است که اکراه کننده با اقدام بر آن عمل حرامی را مرتکب می شود که آن اکراه ب. غ. حق است و یا چنین نیست که آن اکراه به حق است. (۱)
در مذهب حنفی نیز اکراه به حق را قابل تحقق ندانسته اند. اعتقاد فقهای این مذهب بر این است که اکراه الشخص علی ما هو مستحق علیه لا یوجب العمان علی المکره فقهای امامیه نیز عدم مشروعیت تهدید و اکراه را شرط دانسته و تهدیدات مشروع را در بحث تحقق اکراه مستثنی نموده اند.(۳)
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
