امام در قرآن: معانی امام در قرآن

بهر جهت این واژه در قرآن در معانی زیر به کار رفته است: ۱. لوح محفوظ (۱ بار)؛ «و کل شی ء احصیناه فی امام مبین» «و هر چیزی را در کارنامه‌ای روشن برشمردیم». ۲. جاده و راه (۱ بار)؛ «و انهما لبامام مبین» «و آن دو (شهر، اکنون) بر سر راهی آشکار است». ۳. تورات یا کتاب و پیشوا (۲ بار)؛ «و من قبله کتاب موسی اماما و رحمة» «پیش از وی (نیز) کتاب موسی راهبر و مایه رحمت بوده است». ۴. پیشوایان الهی و صالح (۵ بار)؛ «قال انی جاعلک للناس اماما» «فرمود: من تو را پیشوای مردم قراردادم». «و جعلناهم ائمة یهدون بامرنا» «و آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما هدایت می‌کردند». ۵. پیشوایان کفر و ضلالت (۲ بار)؛ «فقاتلوا ائمة الکفر» «پس با پیشوایان کفر بجنگید». ۶. مفهوم جامعی که پیشوایان هدایت و ضلالت را هر دو شامل می‌شود (۱ مورد)؛ «یوم ندعوا کل اناس بامامهم» «یاد کن روزی را که هر گروهی را با پیشوایان فرا می‌خوانیم». منبع: یس/سوره۳۶، آیه۱۲ · حجر/سوره۱۵، آیه۷۹ · احقاف/سوره۴۶، آیه۱۲ · بقره/سوره۲، آیه۱۲۴ · انبیاء/سوره۲۱، آیه۷۳ · توبه/سوره۹، آیه۱۲ · اسراء/سوره۱۷، آیه۷۱