دکترین
امکان سنجی کاربست خط مشی «مبانی و سازوکارهای حقوقی اقدامات پیشگیری و تحقیق از تروریسم» در چهارچوب سیاست جنایی ایران با بهره گیری از الگوی بریتانیا (مقاله علمی وزارت علوم)
امکان سنجی کاربست خط مشی «مبانی و سازوکارهای حقوقی اقدامات پیشگیری و تحقیق از تروریسم» در چهارچوب سیاست جنایی ایران با بهره گیری از الگوی بریتانیا (مقاله علمی وزارت علوم)
نویسندگان: عظیم آقابابایی طاقانکی سید درید موسوی مجاب
منبع: پژوهش های حقوق تطبیقی سال 30 بهار 1405 شماره 1
چکیده
پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی، مبانی خط مشی «اقدامات پیشگیری و تحقیق از تروریسم» بریتانیا را با تمرکز بر قانون ۲۰۱۱ و محدودیت های پیشگیرانه مانند تغییر محل سکونت و نظارت بر افراد مشکوک به عنوان ابزارهای مدیریت خطر تبیین کرده و امکان سنجی کاربست آن ها در سیاست جنایی ایران را ارزیابی می کند. تدابیر مربوط به پیشگیری سرکوبگرانه ی ناشی از تدابیر اقدامات پیشگیری و تحقیق از تروریسم در بریتانیا بر اصولی مانند دفاع پیش دستانه ی اجتماعی مبتنی بر اثبات گرایی بازاندیشیده شده، بازدارندگی دوگانه (پیشینی و پسینی)، سرکوب ایدئولوژی های افراطی محرک تروریست ها و حفظ نظم و امنیت عمومی و اجتماعی استوار است. هرچند این خط مشی در کاهش فرصت های ارتکاب تروریسم مؤثر است، پیامدهای اجتماعی-حقوقی آن نیازمند بررسی عمیق تر است. الگوبرداری از این مدل در ایران مستلزم توجه به سازوکارهای فرهنگی، اجتماعی و حقوقی و مطالعات جامع پیش از اجراست.
Feasibility of Applying the Terrorism Prevention and Investigation Measures (TPIMs) Policy within Iran’s Criminal Policy Framework: A UK-Based Model
The present study, using a descriptive-analytical approach, elucidates the foundations of the United Kingdom’s ‘Terrorism Prevention and Investigation Measures’ (TPIMs) policy, focusing on the 2011 Act and preventive restrictions such as relocation and surveillance of suspicious individuals as tools of risk management, and evaluates the feasibility of applying these measures within Iran’s criminal policy framework. The repressive preventive measures arising from the UK’s TPIM regime are grounded in principles such as pre-emptive social defense informed by a re-interpreted positivism, dual deterrence (both ex ante and ex post), suppression of extremist ideologies that motivate terrorist actors, and the preservation of public and social order and security. Although this policy is effective in reducing opportunities for terrorist activity, its socio-legal implications require deeper examination. Adopting this model in Iran necessitates close attention to cultural, social, and legal mechanisms, along with comprehensive studies prior to implementation.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
