امیر: استعمال واژه امیر در کتب فقهی

کلمه امیر در کتب فقهی نیز به‌ معنای فرمانده آمده‌ است که به دو مورد آن‌ اشاره‌ می‌شود: ۱- زمانی که فرمانده سپاه تصمیم گرفت که حمله کند، از خداوند طلب خیر و درخواست پیروزی نماید، و یاران خود را در صفوفی منظم سازماندهی کند و هر گروه را زیر پرچم شجاعترین و کارآمدترین افراد قرار دهد. ۲- زمانی امام دو سپاه را (به طور جداگانه) به دو مکان مختلف روانه کند، در حالی که برای هرکدام از آنها «فرمانده و امیری» منصوب کرده است. اگر هر کدام از آنان غنیمتی به دست آورند، مال خود آنان است و کسی در آن شریک نیست. ۴. ۱ - تذکر این حکم فقهی ، شامل نیروهای مسلّح با تشکیلات سازماندهی فعلی نمی‌شود؛ زیرا اینان حقوق‌ بگیر دولت هستند. منبع: ینابیع الفقهیه، کتاب الجهاد، ج۹، ص۷۱ · ینابیع الفقهیه، کتاب الجهاد، ج۹، ص۷۳