انتساب فعل زیانبار و مفهوم جدید تقصیر

از تحول شخصی بودن مفهوم تقصیر به نوعی و اجتماعی بودن آن که بگذریم، به نظر می رسد دخالت بیمه مسئولیت مدنی در ظهور نوع خاصی از مفهوم تقصیر که با مفهوم اجتماعی آن نیز متفاوت است، مؤثر م. ب. و در این مفهوم موارد معافیت عامل زیان را از تعهد جبران خسارت محدودتر میکند. وقتی حقوقدان با گسترش بیمه های مسئولیت روبه رو می شود خود را تابع احساس عمومی مبنی بر ضرورت تعدیل مفهوم تقصیر به عنوان وسیله ای جهت کمک به اصل جبران زبان وارده می بیند. در اینجا احساس عمومی این است که قرارداد بیمه یکی از ابزارهای توزیع مسئولیتهای جمعی است پس از نظر اخلاقی نیز مانعی ندارد که به جای تقصیر قابل انتساب به او رفتار نامتعارفش معیار تمیز تقصیر باشد ۱۹۷ این احساس در مواجهه با دعاوی مسئولیت مدنی در فرض بیمه بودن خوانده بدین صورت متجلی میشود که آیا خسارت کسانی که در این وضع قرار می گیرند باید از سوی گروه بیمه گذارانی که در موقعیت خوانده قرار گرفته اند و به همان فعالیت می پردازند جبران شود یا نه. این دیدگاه فکر ارزش یا عدم ارزش اخلاقی گونه فعل را رفته رفته نادیده گرفته و عنصر مادی و نوعی را دامن می زند. عقیده ای که مفهوم تقصیر را برای بیان رابطه علیت میان فعل شخص و ضرر لازم میداند و آن را حاوی ارزیابی ارزشی نسبت به شیوه رفتار فرد نمی داند با کمک گرفتن از ابزار فنی بیمه مسئولیت مدنی جان دوباره می گیرد و تکیه بر جبران خسارت و نزدیک شدن به نظریه خطر در این میان رخ می نماید؛ نویسندگان حقوقی نیز سود سرشار پاره ای اعمال را در توجیه تساهل در تحقق تقصیر و تحمیل شدن مسئولیت بر خوانده دعوا پیشنهاد می کنند. این نگرش جدید که سعی در ساده کردن مفهوم تقصیر دارد مبانی نظریه را به صورتی متحول و دگرگون نمی کند که جای خ. ر. ب. نظریه خطر بسپارد. در این مفهوم، هنوز تقصیر را به رفتار خلاف متعارف در شرایط وقوع حادثه زیانبار تعریف میکنند با این تفاوت که حقوقدان تکیه بیشتری بر جبران خسارت از منابع بیمه ای دارد و همین امر سطح انتظارات متعارف را بالاتر برده و موارد معافیت از مسئولیت مدنی را کاهش می دهد.