انصاری مرتضی بن محمد امین مکاسب

انصاری مرتضی بن محمد امین مکاسب، ص ۲۷۵. . ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج ۷، ص ۳۲۹ و فیروز آبادی، محمد بن یعقوب، قاموس المحیط، ذیل واژه شرط و زبیدی، محمد مرتضی، تاج العروس، ج ۵، ص ۱۶۶. شاهد این مطلب آن است که واژه شرط در مورد شروط ابتدایی غیر مندرج در عقود و همچنین در باره خود عقد بیع که از مصادیق التزام است و نیز مطلق عهد در روایات به کار رفته است.۳ از آنچه گفته شد مشخص گردید که همه مفاهیم لغوی و عرفی شرط را می توان در دو معنا خلاصه کرد: جعل شیء در ضمن شیء دیگر (التزام در ضمن عقد)، و تعلیق شینی بر شیء دیگر. اما برگشت معنای شرط به یک مفهوم جامع، مورد تردید بعضی از فقیهان قرار گرفته؛ زیرا به نظر آنان در شرط به معنای «الزام و التزام در ضمن عقد»، تعلیق و اناطه ای وجود ندارد، بلکه عقد ظرف و شرط مظروف آن است و تعلیقی ایجاد نمی شود و در صورت تخلف از شرط خدشه ای بر صحت عقد وارد نمی آید، بلکه مشروط له فقط خیار فسخ پیدا می کند.