اهلیت

به صلاحیت شخص برای دارا شدن و اجرای حق و تکلیف، اهلیت گفته می شود. به اهلیت دارا شدن حق، &#34; اهلیت تمتع &#34; و به اهلیت اجرای حق، نیز &#34; اهلیت استیفاء &#34; گفته می شود، که وجود حق استیفا برای اشخاص، مستلزم بهره‌مندی آنان از حق تمتع است. اهلیت طرفین از شرایط صحت معاملات در قانون مدنی م. ب.. لازمه اعطای اهلیت استیفا به انسان، برخورداری از قوه تمییز و درک است؛ زیرا انشای اراده برای انجام اعمال حقوقی ، نیازمند برخورداری از این قوه است؛ و در صورت نقص آن، انسان فقط می‌تواند در برخی از اعمال حقوقی خود دخالت نماید؛ نظیر غیررشید ، که از اظهارنظر پیرامون مسائل مالی خویش، ممنوع است، ملاک تفکیک رشید از سفیه ، نحوه مداخله شخص در امور مالی خویش است، زیرا رشد ، مقتضی اصلاح مال و عدم صرف آن در اموری غیر از شأن عقلا است، و جهت احراز سفه ، شخص باید به دفعات مکرر و به‌طور عادی، در معاملات ، موازنه ارزش را رعایت ننموده و به عبارتی تعادل در ارزش عوضین را زیرپا گذارد. گفتنی است که اگر ضعف قوای روحی شخص، تا حدی باشد که منتهی به جنون و سفه گردد؛ شخص مزبور، دیگر حق مداخله در امور مالی خود را نخواهد داشت. منبع: حقوق مدنی (جلد اول) (اشخاص و محجورین)، میزان، 1391 · حقوق مدنی (مختصر قراردادها و تعهدات)، دادگستر، 1389 · <a class="artref" href="/ماده/ماده-190-a_0815110235835">ماده 190 قانون مدنی</a> · حقوق مدنی (اشخاص و محجورین با تجدیدنظر و اصلاحات)، سمت، 1388 · فرهنگ عناصرشناسی (حقوق مدنی، حقوق جزا)، گنج دانش، 1382 · حقوق محجورین، بوستان کتاب، 1389 · حقوق تعهدات (جلد اول) (وقایع حقوقی، کلیات حقوق تعهدات)، میزان، 1385