اگر نقص از نقصهایی باشد که عادتاً قابل مسامحه نیست (مثل اینکه

اگر نقص از نقصهایی باشد که عادتاً قابل مسامحه نیست (مثل اینکه یک چشم همسر یا یک پای او مصنوعی باشد و با آگاهی از آن غالباً ازدواج صورت نمی گیرد، سکوت دربارهٔ آن را چنانکه گروهی از فقها صاحب جواهر) تصریح کرده اند، می توان تدلیس به شمار آورد. درواقع عمل فریبنده ای که تدلیس تلقی میشود ممکن است عمل مثبت یا منفی باشد و باید عمل برحسب عرف و عادت چنان باشد که موجب فریب و رغبت به نکاح تلقی شود صفایی مختصر حقوق خانواده ش ۲۰۲). البته باید اضافه کرد اگر دادگاه سوء نیت و قصد فریب فرد را احراز نکند موضوع از موارد خیار تخلف از شرط صفت خواهد شد و فرد خاطی فقط از مسئولیت کیفری معاف میشود. اشتباه در وصف اساسی در قواعد عمومی قراردادها بر اساس ماده ۲۰۰ قانون مدنی موجب بطلان عقد میشود، مثلاً گلدانی را با وصف عتیقه بودن بفروشند، ولی بعداً کاشف به عمل آید این وصف را ندارد، اما در ازدواج موضوع متفاوت است و اشتباه در وصف اساسی مثل باکره بودن یا عنوان دکتر یا مهندس … نمی شود بلکه برای ذی حق حق فسخ ایجاد میکند و این امر نیز به علت ماهیت خاص عقد نکاح است که به جهت ضرورت حفظ استحکام بنیاد خانواده م. ب.. مع هذا باید در نظر داشت اگر این اوصاف اساسی با سوء نیت و تعمداً برخلاف واقعیت گفته شود، موضوع از مصادیق تدلیس خواهد بود.