بارداری و باروری

بارداری و آبستنی در فقه اسلامی از اهداف اصلی ازدواج شمرده شده و ناباروری هرچند عیب مجوز فسخ نیست، لیکن پیشگیری از بارداری از راه عزل و وسایل نوین با رعایت حقوق زوجین و اجتناب از ضرر جایز، و بارورسازی مصنوعی با نطفۀ زوج و رعایت مقدمات شرعی بلااشکال است. زن باردار در روزه ، با خوف ضرر، افطار و قضا دارد، طلاق او در هر حال صحیح و عده‌اش با وضع حمل پایان می‌پذیرد، و نفقه‌اش تا زمان زایمان بر عهدۀ همسر است؛ همچنین اجرای حدود و قصاص تا وضع حمل و رفع عوارض به تأخیر می‌افتد. سقط عمدی جنین در همۀ مراحل حرام و موجب دیه است که مقدار آن بر اساس مراحل رشد ( نطفه ، علقه ، مضغه ، استخوان‌بندی و ولوج روح ) از ۲۰ دینار تا دیۀ کامل (۱۰۰۰ دینار برای پسر و ۵۰۰ دینار برای دختر ) متغیر است و در صورت ولوج روح، کفّاره نیز افزوده می‌شود. جنین از زمان استقرار نطفه دارای حرمت بوده و می‌تواند از طریق ارث و وصیت مالک شود، به شرط آنکه زنده متولد گردد؛ در تقسیم ارث برای جنین سهمیۀ دو مرد کنار گذاشته می‌شود تا وضع حمل مشخص گردد، و وقف مستقل برای جنین جایز نیست. این احکام با استناد به آیات قرآن ( اعراف ، رعد ، احقاف ، طلاق و…) و روایات ، و با رویکردی تطبیقی در مذاهب خمسه، در عرصۀ حقوق مدنی (همچون تعیین بیشترین مدت بارداری ۱۰ ماه در قانون ایران و یک سال در برخی کشورهای عربی) بازتاب یافته است.