باشد و تنها بر موقعیت حقوقی صرف خود و نه منافع حقیقی

باشد و تنها بر موقعیت حقوقی صرف خود و نه منافع حقیقی خویش تکیه کند تلاشهای یک میانجی خوب و توانا نیز نتیجه ای در بر نخواهد داشت. اما در آن سو، اگر جریان میانجیگری موفقیت آمیز باشد، توافق طرفین راجع به حل و فصل اختلاف می تواند حالتهای مختلف به خود بگیرد. بنابراین، دامنه ی انتخاب طرفین در مورد چگونگی حل اختلاف بسیار گسترده است و حتا ممکن است این امر با تبدیل مورد تعهد یا توافق درباره ی موضوعی غیر از موضوع مورد اختلاف صورت گیرد. موافقت نامه ی طرفین ممکن است تنها بخشی از اختلافات طرفین را در برگیرد. یعنی طرفین در مورد قسمتی از اختلاف به توافق برسند یا موضوعات مورد اختلاف که به میانجیگری ارجاع شده است، متعدد باشد و جریان میانجیگری بعضی از این اختلافات را فیصله دهد. در مورد شکل موافقت نامه ی حل و فصل نیز باید گفت که هر چند توافق طرفین می تواند به صورت شفاهی نیز منعقد شود در عمل غالب این موافقت نامه ها به ویژه در اختلافات مهم به صورت کتبی منعقد می شوند و به طور معمول شخص میانجی است که مفاد موافقت نامه را تنظیم و به امضای طرفین می رساند. مسأله ی اجرای موافقت نامه ها مسأله ی دیگری است که بحث جداگانه ای می طلبد که مجال آن در اینجا نیست.