برابر ماده ۱۸۵ قانون مرقوم نیز هرگاه سازش محقق نشود تعهدات و

برابر ماده ۱۸۵ قانون مرقوم نیز هرگاه سازش محقق نشود تعهدات و گذشتهایی که طرفین هنگام تراضی به سازش به عمل آورده اند، لازم الرعایه نیست. قانون گذار به منظور انجام سازش بین طرفین دعوا مقرر کرده است که هرکس می تواند در مورد هر ادعایی از دادگاه نخستین به طور کتبی درخواست نماید که طرف او را برای سازش دعوت کند، بعد از حضور طرفین، دادگاه اظهارات آنان را استماع کرده و تکلیف به سازش رسمی در انجام آن مینماید. در صورت موفق نشدن به سازش دادگاه ناموفقیت بودن آن را در صورت مجلس نوشته و به امضای طرفین می رساند. هرگاه دادگاه اصرار کند که طرفین حاضر به سازش نیستند، آنها را برای طرح دعوا دلالت خواهد کرد. چنانچه بعد از ابلاغ دعوتنامه، طرف حاضر نشد یا به طور کتبی اعلام کند که حاضر به سازش نیست و یا هرگاه طرف بعد از ابلاغ دعوتنامه حاضر نشده و پس از آن استنکاف از سازش نماید دادگاه مراتب را در صورت مجلس قید کرده و به درخواست کننده ی سازش برای طرح دعوا اعلام خواهد کرد. سازش با صلح مترادف است. منتها وفق ماده ۷۵۲ قانون مدنی صلح ممکن است یا در مورد رفع تنازع موجود و یا جلوگیری از تنازع احتمالی یا در مورد معامله و غیر آن واقع شود. به عبارت دیگر عقد صلح کاربرد سه گانه دارد: