دکترین
بررسی مفهوم اقامتگاه در حقوق ایران و کانادا
بررسی مفهوم اقامتگاه در حقوق ایران و کانادا
نویسندگان: رضا بنی آشکار مائده قدیمی گوشلوندانی
منبع: پژوهش های حقوق تطبیقی عدل و انصاف سال دوم تابستان 1398 شماره 5
چکیده
اقامتگاه مقر هرشخص اعم از حقوقی یا حقیقی م. ب.. معیارهای گوناگونی از سوی قانونگذارهای کشورها جهت تعیین اقامتگاه اشخاص اتخاذ شده است. در حقوق بین الملل خصوصی اقامتگاه را رابطه ای حقوقی، دارای بعضی از خصائص سیاسی که بین اشخاص و حوزه معینی از قلمرو دولتی برقرار می شود محسوب می گردد که اقامتگاه یک عامل تقسیم مادی و مربوط به مکان است که افراد در آنجا ساکن می باشند و در حقوق ایران این معیار مرکز امور مهم شخص م. ب. و در حقوق کانادا اقامتگاه شخص محلی است که وی با آنجا روابط واقعی تر و ملموس تر دارد. اقامتگاه در حقوق بین الملل خصوصی ایران نقش مستقیم ندارد، اما اقامتگاه محور اصلی قانون بین الملل خصوصی کانادا م. ب.. در حقوق کانادا برخلاف حقوق ایران که قانون صالح بر احوال شخصیه را قانون دولت متبوع یا ملی آنان می دانند قانون صالح بر احوال شخصیه افراد محل اقامتگاه آنهاست.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.