بنابراین عقود اذنی یعنی آن عقدهایی که در آنها قصد طرفین تشدید

بنابراین عقود اذنی یعنی آن عقدهایی که در آنها قصد طرفین تشدید و استحکام نیست و نیز دوامشان بستگی به بقای اذن دارد، به خودی خود مشمول این آیه نیستند؛ زیرا آیه شریفه از اول عهدهایی را شامل می شود که بر توثیق و استحکام مبتنی باشد؛ اعم از عقود تملیکی مانند بیع، یا عقود عهدی مانند نکاح؛ اما عقود اذنی که در آنها هیچ گونه تشدید و استحکام و توثیق وجود ندارد و به مجرد رجوع از اذن گره شان باز شده و منحل میشوند به انشای فسخ نیاز ندارند. خلاصه آنکه بررسی موارد کاربرد واژه عقد در قرآن مجید بیانگر آن است که عقد و معاهده همان التزام در مقابل التزام است و این معنا به طور کلی و از همان آغاز عقود اذنی را شامل نمی شود؛ نه آنکه عقد به معنای عمل حقوقی که با ایجاب و قبول واقع می شود، باشد و ابتدا عقود تملیکی، عهدی و اذنی را شامل شود و خروج عقود اذنی از آن به طریق تخصیص انجام یابد؛ زیرا در این صورت ایراد تخصیص اکثر که امری ناپسند و ناشایست است مطرح خواهد شد. بنابراین خروج عقود اذنی از معنای عقد به طور تخصصی است نه تخصیصی.