بند چهارم - اعلام قصد انحلال شرکت تضامنی

اموال و حقوق مالی اشخاص اصولاً محملی برای پرداخت دیون آنان و استیفای حقوق طلبکاران از آن محل است. یکی از این اموال و حقوق مالی، سهام و سهم الشرکه سهامداران و شرکا در شرکتهای تجاری هفتگانه در قانون تجارت ایران است. برای آن که بتوان طلب طلبکاران را از محل سهام یا سهم الشرکه مدیون داد لازم است سهام یا سهم الشرکه آنان فروخته شود. برابر ماده ۱۲۳ قانون تجارت انتقال سهم الشرکه شریک شرکت تضامنی به دیگری موکول به رضایت همه ه شریکان است. این نص قانونی با این هدف بنیان نهاده شد تا شرکت تضامنی که در شمار شرکتهای شخص محسوب میشود جمع خصوصی و مورد اعتماد شرکای خود را از دست ندهد. بنابراین موضوع ماده ۱۲۳ قانون تجارت را باید شناسایی حق تقدم و برقراری حق اولویتی دانست که مقنن برای سایر شریکان شرکت در نظر گرفته تا با استفاده از حق اولویت و تقدم مقرر در ماده ۱۲۳ قانون تجارت سهم الشرکه مدیون مزبور را خریداری و از ورود اشخاص غیر به شرکت ممانعت به عمل آورند. هرگاه شرکا به ترتیب مزبور از حق الویت خود در خرید سهم الشرکه استفاده نکنند و موضوع را مسکوت گذارند، طلبکاران شخصی شریک مدیون میتوانند انحلال شرکت تضامنی را از دادگاه تقاضا کنند؛ اما نخست باید دست کم شش ماه قبل قصد خود را دایر بر انحلال شرکت به وسیله اظهارنامه رسمی به اطلاع شرکت رسانیده باشند. در این صورت شرکت یا بعضی از شریکان میتوانند مادام که حکم نهایی دادگاه بر انحلال صادر نشده با تأدیه طلب دائنین مزبور تا حد دارایی مدیون در شرکت یا با جلب رضایت آنان به طریق دیگر، از انحلال شرکت جلوگیری به عمل آورند. در این مورد درخواست انحلال شرکت و اقامه دعوای آن، موکول به ارسال اظهارنامه رسمی شش ماه قبل از اقامه دعوای آن است و در دعوای یاد شده اظهارنامه باید ضمیمه شده باشد. در غیر این صورت چنین دعوایی قابل رسیدگی و استماع نخواهد بود ماده ۱۲۹ قانون تجارت.