بوسیدن: احکام بوسیدن

۲. ۱ - در باب طهارت بوسیدن دیگرى با شهوت ، موجب بطلان وضو نیست ولى تجدید وضو پس از آن مستحب است. گرچه برخى در استحباب آن اشکال کرده‌اند. و اگر بعدازاین وضو معلوم شود که به‌واسطه یکی از نواقض معلوم، محدث بوده است، کفایت می‌کند و دوباره وضو گرفتن واجب نیست. ۲. ۲ - در باب زکات مستحب است صدقه دهنده پس از دادن صدقه دست خود را ببوسد؛ چون صدقه پیش از آنکه به دست مستحق برسد به دست خداوند مى‌رسد. ۲. ۳ - در باب صوم بوسیدن زوجه بر روزه‌ دار- بویژه اگر جوان باشد یا با بوسیدن، شهوتش تحریک گردد- مکروه است. برخى، کراهت را به مورد تحریک شهوت یا جوان بودن مرد ، محدود کرده‌اند. ۲. ۴ - در باب اعتکاف بوسیدن با شهوت - بنابر مشهور - بر معتکف ، حرام مى‌باشد، لیکن بطلان اعتکاف به سبب آن اختلافى است. ۲)بنابر قول برخى، بوسیدن پسر بچه از روى شهوت در حال احرام ، موجب ثبوت حد (صد تازیانه ) مى‌شود. ۳) مستحب است مؤمنان هنگام ملاقات ، صورت یا پیشانی یکدیگر را ببوسند. ۴)بوسیدن حجر الاسود در طواف ، مستحب است و در صورت عدم امکان بوسیدن به جهت ازدحام ، مستحب ‌ است بر آن دست بکشد و دست خود را ببوسد. ۲. ۶ - در باب نکاح ۱) بوسیدن دختر بچه ی نامحرم قبل از شش سالگى بدون شهوت اشکال ندارد ولى بوسیدن بزرگ‌تر از آن تا قبل از رسیدن به سنّ بلوغ - بنابر تصریح بعضى- مکروه است. ۳)بوسیدن فرزند از روى محبت ، مستحب است. ۲. ۷ - در باب طلاق بوسیدن زن در طلاق رجعی ، به قصد رجوع ، رجوع محسوب مى‌شود و بدون قصد ، محلّ اختلاف است. و آیا در اینکه این‌ها رجوع حساب شود، قصد رجوع با آن‌ها معتبر است؟ دو قول است که اقوای آن‌ها این است که معتبر نمی‌باشد. و اگر قصد عدم رجوع و عدم تمسک به زوجیت داشته باشد در اینکه این‌ها رجوع باشد تامل است؛ البته در خصوص وطی بعید نیست که رجوع باشد. و کار غافل و کسی که سهو می‌کند و کسی که خواب است، از آنچه که قصدی برای کار آن‌ها نیست اعتبار ندارد؛ چنان که کاری که مقصود از آن غیر از مطلقه باشد اعتبار ندارد، مثل اینکه به اعتقاد اینکه آن زن غیر از زن مطلقه است با او نزدیکی کند.» ۲. ۸ - در باب حدود بوسیدن دیگرى با شهوت ، جز همسر یا کنیز موجب ثبوت تعزیر مى‌گردد. در تحریرالوسیله در این باب آمده است: «فی التقبیل‌ و المضاجعة و المعانقة وغیر ذلک من الاستمتاعات دون الفرج تعزیر، ولا حدّ لها، کما لا تحدید فی التعزیر، بل هو منوط بنظر الحاکم علی الاشبه.» منبع: جواهر الکلام، ج۱، ص ۲۵ · الحدائق الناضرة، ج۲، ص ۱۱۴تا۱۱۵ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۴، العروة الوثقی مع تعالیق الامام الخمینی، ج۱، ص۱۲۶، کتاب الطهارة، فصل فی موجبات الوضوء و نواقضه، مسآلة۴ · تکملة العروة، ج۱، ص۲۷۵ · مستمسک العروة، ج۸، ص۳۳۱ · مستند الشیعة، ج۱۰، ص۵۶۸ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۲، تحریرالوسیلة، ج۱، ص۳۲۶، کتاب الصوم، القول فی احکام الاعتکاف · فقه الصادق، ج۱۰، ص۳۶۳-۳۶۵ · فقه الصادق، ج۱۰، ص۳۶۶ · جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۷ · وسائل الشیعة، ج۱۲، ص۲۳۳ · الروضة البهیة، ج۲، ص۲۵۵ · العروة الوثقی، ج۵، ص۴۸۹ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۲۶۳، کتاب النکاح، احکام النظر، مسالة۲۵ · العروة الوثقی، ج۵، ص۴۸۳ · وسائل الشیعة، ج۲۱، ص۴۸۴ · جواهر الکلام، ج۳۲، ص۱۸۰ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۳۷۳، کتاب الطلاق، القول:فی الرجعة، مسالة۲ · جواهر الکلام، ج۴۱، ص۳۸۶-۳۸۷ · موسوعة الامام الخمینی، ج۲۳، تحریرالوسیلة، ج۲، ص۴۹۱، کتاب الحدود، القول:فی حدالزنا، القول فی الموجب، مسالة ۱۶