بیع منفعت: بیع منفعت در نظام حقوقی ایران

قانون مدنی ایران در ماده ۳۳۸ بیع را به «تملیک عین به عوض معلوم» تعریف کرده و همین امر باعث شده بسیاری از حقوقدانان کلاسیک قائل به بطلان بیع منفعت باشند. با این حال، رویه قانونگذاری و قضایی کشور به سمت توسعه مفهومی واژه «عین» پیش رفته است. برای نمونه، فروش حق سرقفلی، سهام شرکت‌ها، حقوق مادی مؤلفان و هنرمندان، یا حتی حق بهره‌برداری از منابع طبیعی، همگی در عمل در قالب بیع پذیرفته شده‌اند. برخی از استادان حقوق نیز با تصریح به اینکه «مبیع باید مال باشد، خواه عین باشد یا منفعت»، بیع منفعت را صحیح دانسته‌اند. بنابراین، می‌توان گفت که هرچند تعریف قانونی همچنان محدود به عین است، اما دکترین حقوقی و رویه عملی کشور، به تدریج بیع منفعت را به رسمیت شناخته است.