تاجر (حقوق خصوصی): تعریف

تاجر اسم فاعل است و در لغت به معنای بازرگان و سوداگر است و تجار جمع آن است. معین، محمد، فرهنگ فارسی، ص۳۲۴، تهران، راه رشد، ۱۳۸۲، چ۱. و هر کس است که به داد و ستد و خرید و فروش کالایی می‌پردازد. عمید، حسن، فرهنگ فارسی عمید، ص۴۰۳-۴۱۴، تهران، موسسه انتشاراتی امیر کبیر، چاپ سی و سوم، سال ۱۳۸۴. قانون تجارت ایران دو تعریف جداگانه از تاجر دارد: ۱. ۱ - ماده ۱ قانون تجارت در ماده ۱، تاجر را کسی تلقی می‌کند که به امور تجارتی بپردازد، ضمن این‌که امور تجارتی را در ماده ۲ توضیح می‌دهد. ۱. ۲ - ماده ۳ قانون تجارت در ماده ۳، تمام شرکت‌های تجاری را تاجر می‌شناسد در حالی که ممکن است بعضی از آن‌ها یعنی شرکت‌های عام و خاص اصولا برای انجام امور تجارتی تشکیل نشوند و موضوع فعالیت آن‌ها امور مندرج در ماده ۲ قانون تجارت نباشد. ۱.۲. ۱ - مواد ۶ و ۱۹ قانون تجارت در حقوق تجارت و به موجب ماده یک قانون تجارت تاجر کسی است که شغل معمولی خود را معاملات تجاری قرار دهد. کسبه جزء نیز که در ماده ششم قانون تجارت و ماده ۱۹ قانون تجارت بیان شده نیز تاجر محسوب می‌شوند هرچند از داشتن دفاتر تجاری معاف هستند. تاجر عرفی و اصناف و کسبه جزء جمعا به عنوان تجار به معنی اخص اطلاق می‌شوند و تجار به مفهوم و معنای اعم شامل دسته‌ جات مذکور و دلالان و حق‌العمل‌کاران و واسطه‌ها از هر قبیل و صنعت‌گران و صاحبان کارخانه و بانک و صرافان و متصدیان بیمه و کشتی‌سازان و متصدیان حمل و نقل و مقاطعه‌کاران و آژانس‌های مسافرت و نشریات و متصدیان فروش و متصدیان نمایشگاه‌های عمومی و موسسات مشاغل عمومی و غیره و اشخاصی که جنسی را به قصد فروش بخرند و لو تصرفی در آن نکنند، گفته می‌شود.