تعیین مدت برای انجام تعهد اصلی — قبلاً دیدیم که بر اساس ماده ۲۱۴

عامل زمان در قراردادهای استمراری یکی از شاخصه های اصلی این نوع قرار داده است. در شرح ماده ۱ توضیح دادیم که پیمان از عقود مستمر و عهدی است و بر خلاف عقود آنی و تملیکی، اجرای آن به زمان معینی نیاز دارد. گرچه این امر از طبیعت عقود مستمر و عهدی نشأت می گیرد و لیکن از عیوب چنین قراردادهایی این است که احتمالاً طرفین پیمان را در آینده به چالش کشد. این خطر از تغییر اوضاع و احوال قرارداد می تواند حاصل شود چرا که در اثر آن احتمال دارد ی. ا. ط. به علت تحولات ایجاد شده در کشور زیان قابل توجهی را متحمل شود. ولی به هر حال گذشته از این واقعیت تلخ چاره ای نیست و باید در پیمان و هر قرارداد مدت داری چنین ریسکی را پذیرفت. اما اگر در تدوین و تنظیم قرارداد طرفین بتوانند ملاحظات مربوط به دگرگونی های احتمالی را پیش بینی و راه حلهای آن را در نظر بگیرند، می توان این ریسک طبیعی و اجتناب ناپذیر را اگرنه کاملاً از بین ببرند، بلکه حتی المقدور می توانند آن را کاهش دهند. قبلاً دیدیم که بر اساس ماده ۲۱۴ قانون مدنی مورد معامله باید مال یا عملی باشد که هر یک از متعاملین تعهد تسلیم یا ایفای آن را می کنند و گفتیم که در پیمان، پیمانکار هم مالی را به کارفرما تسلیم میکند و هم عملی را برای وی ایفا می دارد. اما چون تعهد به انتقال مال بدون انجام عمل حاصل نمی شود و انجام عمل نیز به طور آنی صورت نمی گیرد و مستلزم زمان کافی و متناسب با موضوع پیمان است پس، تعیین مدت در پیمان از ضروریات این عمل حقوقی است. از این رو در بند (ب) ماده ۴ سند موافقت نامه پیمان مدت پیمان باید به حسب ماه تعیین شود. مدت مذکور در بند یاد شده ی ماده مزبور را در پیمان مدت اولیه می نامند.