علمای مسلمان در تعریف تقیه ، عبارات متفاوتی دارند؛ اما از نظر مضمون تقریباً همه به یک مطلب اشاره دارند و این نکته در همه آنها مشترک است که: تقیه، یعنی مخفی کردن حق از دیگران و یا اظهار خلاف آن، برای در امان ماندن از شرّ دشمنان و یا به جهت مصلحتی که ارزشش بیشتر از اظهار حق باشد. الیته برخی اهلسنت به جای کلمه تقیه گاهی از کلمه « اکراه » و گاهی «مدارا با مردم» استفاده کردهاند. علمای مسلمان حکم عقل را نیز تأیید بر این مسأله میدانند که اگر بین عمل به وظیفه فردی، با شوکت و عزت و قدرت اسلام تقابل و تزاحم باشد، یا بین حفظ جان و عملی واجب یا حرام تقابل صورت گیرد، در این هنگام وظیفه فردی ساقط میشود؛ واینجا عقلا جای تقیه است.
بنابراین خواستگاه اصلی تقیه و مهمترین دلیل بر مشروعیت آن، حکم عقل و سیره عملی عقلای عالم اعم از مسلمان و غیر مسلمان است. همچنین مفسرین شیعه و سنی به آیات زیادی بر اثبات مشروعیت تقیه استدلال کردهاند منجمله آیه ۲۸ سوره مبارکه آلعمران ، آیه ۱۰۶ سوره نحل وآیه ۲۸ سوره غافر که به خوبی مشعر بر مشروعیت تقیهاند. با این همه برخی تقیه مسلمان از کافر را پذیرفتهاند اما برتقیه مسلمان از مسلمان اشکال میکنند که در پاسخ آنها گفتهاند که تمام ادله مشروعیت تقیه شامل این قسم هم میشود و جایی برای این تفریع نیست.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
