توقیف دادرسی

توقیف دادرسی زمانی است که دادرسی به علت حوادث وارده بر طرفین دعوا یا وکلای آنان تا زمان برطرف شدن علت آن، توقیف می‌شود. مانند فوت و حجر ی. ا. ط.. همچنین، اینطور بیان شده است که در آیین دادرسی مدنی توقیف، گاه به معنی تعلیق و گاه به معنی انقطاع به کار برده شده‌است. هر گاه بر اثر حوادثی که ارتباطی به وضعیت اصحاب دعوا یا نمایندگان آن‌ها ندارد، وقفه‌ای در جریان دادرسی عارض شود توقیف، به معنی تعلیق است. به عبارت دیگر وقیف دادرسی را می‌توان از حرکت باز داشتن دادرسی دانست؛ بدین معنا که دادرسی پس از شروع، در پی رخدادی از حرکت بازداشته می‌شود. منبع: بایسته‌های آیین دادرسی مدنی (بر اساس قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379)، میزان، 1379 · آیین دادرسی مدنی (جلد دوم)، میزان، 1385 · اطاله دادرسی و توسعه قضایی، خرسندی، 1389