حدود: محاربه

«محاربه» عبارت از کشیدن سلاح به قصد جان، مال یا ناموس مردم یا ارعاب آنها است، به نحوی که موجب ناامنی در محیط گردد. هرگاه کسی با انگیزه شخصی به سوی یک یا چند شخص خاص سلاح بکشد و عمل او جنبه عمومی نداشته باشد و نیز کسی که به روی مردم سلاح بکشد، ولی در اثر ناتوانی موجب سلب امنیت نشود، محارب محسوب نمی‌شود، در واقع محاربه یعنی اسلحه به دست گرفتن و با سلاح مردم را ارعاب کردن، هرچند کسی کشته نشود. منبع: ماده 279 قانون مجازات اسلامی · آیات الاحکام (حقوقی و جزایی)، میزان، 1383 · شرح قانون مجازات اسلامی (جلد سوم) (بخش تعزیرات)، ققنوس، 1382 · قانون مجازات اسلامی در نظم حقوقی کنونی، دادستان و میثاق عدالت، 1389 · محشای قانون مجازات اسلامی، مجمع علمی و فرهنگی مجد، 1384