حرام‌خواری: مال حرام‌خوردن

از صفات رذیله متعلقه به قوه شهویه مال حرام‌خوردن و از آن اجتناب‌نکردن است و آن از نتایج حب دنیا و حرص بر آن است. و از مهم‌ترین هلاک کننده‌ها و بزرگ‌ترین موانع رسیدن به سعادات است. بیشتر کسانی که به هلاکت رسیده‌اند سببش آن بوده. و اکثر مردم که از فیوضات و سعادات محروم مانده‌اند به واسطه آن محروم شده‌اند مانعی از این محکم‌تر در راه توفیق نیست. و پرده‌ای از این مانع‌تر بر یاری خدا نیست. و کسی‌که تامل کند می‌داند که: خوردن حرام ، بزرگ‌ترین حجاب است برای بندگان از رسیدن به درجه نیکان و مانعی است بسیار قوی جهت اتصال به عالم انوار. زیرا دل را از آن تیرگی و ظلمت و خباثت و غفلت حاصل، و نفس انسانی به واسطه آن به پایین‌ترین درجات هلاکت و ضلالت واصل می‌گردد. «و هو الّذی انساها عهود الحمی و هو الّذی ا هواها فی مهاوی الضّلالة و الردی؛ عهد پروردگار به واسطه آن فراموش، و در چاه‌های گمراهی و سرگردانی با شیاطین به سبب آن هم آغوش.» آری: دلی که از لقمه حرام روئیده شده باشد کجا و قابلیت انوار عالم قدس کجا؟ و نطفه را که از مال مردم هم رسیده باشد با مرتبه عالی انس با پروردگار چه کار؟ چگونه پرتو اشعه‌های عالم نور، به دلی تابد که بخار غذای حرام، آن را تاریک کرده؟ و کی پاکیزگی و صفا از برای نفس حاصل می‌شود در حالی که کثافات مال مشتبه آن را آلوده و چرک نموده باشد؟ و به همین جهت رهبران دین و احکام ، و امنای وحی خداوند تبارک و تعالی، از آن بر حذر داشته و به شدّت هر چه تمام‌تر از او منع نمودند. از حضرت پیغمبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) روایت شده است است که: «در بیت المقدس فرشته‌ای هست که هر شب ندا می‌کند که: هر که بخورد چیزی را که حرام باشد، خدا از او نه قبول می‌فرماید مستحبی را، و نه واجبی را.» و نیز از آن سرور روایت شده است است که: «هر که باک نداشته باشد از اینکه هر جا مال را تحصیل کند، خدا هم باک ندارد که از هر دری او را وارد جهنم کند.» و فرمود: «هر گوشتی که از حرام روئیده شود آتش سزاوارتر است به آن.» و نیز فرمود که: «هر که مالی از در آمد حرامی به دست آورد و به آن صله رحم به جا آورد، یا صدقه بدهد، یا در راه خدا انفاق نماید، خداوند عالم، همه را جمع می‌کند، پس آن را داخل آتش می‌کند.» و فرمود: «هر که مالی از حرام کسب نماید، پس اگر آن را تصدّق کند از او قبول نمی‌شود. و اگر بگذارد آن را، توشه راه جهنم او می‌شود.» از حضرت امام جعفر صادق (علیه‌السّلام) روایت شده است است که: «هر گاه کسی مالی از غیر در آمد حلال به دست آورد و به‌وسیله آن حج کند، چون گوید: «لبّیک، اللهم لبّیک» خطاب رسد که: «نه لبّیک و نه سعدیک.» و در بعضی اخبار وارد شده است که: «چون روز قیامت شود بنده‌ای را در نزد ترازوی اعمال نگاه دارد و از برای او اعمال حسنه مانند کوه‌های بزرگ باشد، پس او را در جایگاه محاسبه نگه می‌دارند و از او سؤال می‌کنند که: مال خود را از کجا به دست آورده و به چه مصرف رسانیده است؟ و رعایت عیال خود را چگونه نموده است؟ و حقوق ایشان را به جای آورده است یا نه؟ تا به واسطه این محاسبات، همه اعمال حسنه او تمام شود و هیچ از برای او باقی نماند. پس ملائکه ندا می‌کنند که: «هذا الّذی اکل عیاله حسناته.» یعنی: این است آنچنان کسی‌که عیال او حسنات او را خوردند. و امروز به اعمال خود گرفتار آمد.» و وارد شده است که: « زن و فرزندان آدمی در روز قیامت به او می‌آویزند و او را در موقف حضور پروردگار نگه می‌دارند و می‌گویند: پروردگارا حق ما را از این شخص بستان. به درستی‌که ما جاهل به احکام دین بودیم و او ما را تعلیم نکرد. و غذای حرام به ما خورانید و ما عالم به آن نبودیم.» پس هر که خواهان نجات، و مشتاق رسیدن به سعادات باشد باید فرار کند از مال حرام. همچنان که از شیر درنده و مار گزنده فرار می‌نماید. آه، آه از امثال این زمان، کجا این دست می‌دهد و حال اینکه حلالی جز آب باران و گیاه بیابان یافت نمی‌شود و آنچه که می‌بینی همه را دست عدوان حرام کرده. و معاملات باطل آن را فاسد نموده. هیچ درهمی نیست مگر آنکه پی‌درپی دست‌های غاصبین به آن رسیده. و هیچ دیناری نیست مگر آنکه مکرر به کسی که از جمله ظالمین است در کیسه او داخل شده. بیشتر آب و زمین‌ها غصبی، و اکثر «چهار پایان» و حیوانات «غارت شده.» پس چگونه قطع به حلّیت غذایی حاصل می‌شود. افسوس، دریغا تاجری را نمی‌یابی مگر آنکه معامله او با اهل ظلم و عدوان، و کارمند و کارگری را نمی‌بینی مگر اینکه مال او مخلوط است به اموال حاکم و پادشاه. و خلاصه آن‌که؛ حلال در امثال این زمان مفقود، و راه رسیدن به آن بسته است. و این آفتی است که خانه دین از آن ویران، و آتشی است که گلشن ایمان از آن سوزان است. و چنین نیست که این مخصوص به این زمان باشد، بلکه ظاهر آن است که حال اکثر زمان‌ها چنین بوده. و از این جهت است که حضرت امام جعفر صادق (صلوات‌الله‌و‌سلامه) علیه فرمودند که: «خوراک بنده مؤمن در دنیا، خوراک، مضطرین است.» و با وجود همه این‌ها، باید طالب نجات مایوس نباشد از به دست آوردن حلال و دست و شکم خ. ر. ب. هر غذائی آلوده نکند.