حق در معنی عام خود عبارت است از سلطه ای که برای

حق در معنی عام خود عبارت است از سلطه ای که برای شخص بر شخص دیگر یا مال یا شیئی، جعل و اعتبار میشود. به عبارت دیگر حق توانایی خاصی است که برای کس یا کسانی نسبت به شخص یا چیزی اعتبار شده و به مقتضای این توانایی صاحب حق می تواند در متعلق آن تصرف کند یا از آن بهره برگیرد گیرد. پس حق نوعی سلطنت و استیلا برای انسان بر چیزی دیگر است؛ خواه آن چیز که متعلق حق قرار ی گیرد مال باشد یا انسان. در این معنی عام، حق شامل ملک هم می شود و به مرجب این تعریف حق و ملک یک حقیقت واحدند؛ با این تفاوت که حق مرتبه ایین تری از ملک است و به سخن دیگر، ملک یک مفهوم مشکک دارای مراتب است که اولین مرتبه پایین آن، حق است. دینی تقسیم شده است. دینی تقسیم شده است. حق به معنای خاص عبارت است از توانایی خاص برای انجام دادن عملی که گاهی به عین و گاهی به عقد و گاهی به شخص تعلق می گیرد؛ مانند حق تحجیر، به موجب این تعریف هر چند موضوع حق در موارد مختلف یکی از سه چیز است، ولی متعلق حق در تمام موارد، عملی است که به یکی از آنها تعلق گرفته است و به این علت، با ملک فرق واضحی دارد؛ زیرا ملک احاطه و سلطه ای است که به خود عین یا منفعت تعلق می گیرد. برای نمونه، صاحب حق تحجیر حق دارد زمین تحجیر شده را احیا تا مالک شود یا صاحب خیار، حق دارد عقد خیاری را فسخ کند. در حالی که شخص مالک بر روی ملک سلطه کامل و مطلق دارد.