حق سکوت متهم

مطابق ماده ۱۹۷ قانون آیین دادرسی کیفری : « متهم می‌تواند سکوت اختیار کند. در این صورت مراتب امتناع وی از دادن پاسخ یا امضای اظهارات، در صورتمجلس قید می‌شود.» ماده فوق در مقام تأکید به حق سکوت متهم وضع شده‌است که یکی از حقوق دفاعی متهم در جریان تحقیقات است. متهم را اساساً نباید مکلف به بیان مطالب علیه خود دانست، سکوت متهم را نیز نباید دلیل بر مجرمیت او دانست، لذا این حق را باید حقی بشری و مورد احترام تلقی کرد. قوانین ما نیز هرچند به‌طور ناقص در راستای حمایت از این حق برخاسته اند. سکوت متهم را همواره نباید منجر به صدور قرار منع تعقیب نسبت به وی دانست، بلکه چنانچه دلایل کافی برای انتساب بزه نسبت به او باشد یا وی به صورت ارادی از بیان مطالبی در رد آن‌ها امتناع نماید، صدور قرار جلب به دادرسی بلا مانع است. منبع: نکته‌ها در قانون آیین دادرسی کیفری، موسسه مطالعات و پژوهش‌های حقوقی شهر دانش، 1393