حق مطلق: مصادیق حق‌های مطلق در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

برخی از مهم‌ترین مصادیق، حق مطلق که در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران مورد شناسایی قرار گرفته‌اند عبارتند از: ممنوعیت تفتیش عقیده (صرف داشتن عقیده نه اظهار آن) که اصل بیست و سوم قانون اساسی آن را چنین مقرر نموده است: «تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ‌کس را نمی‌توان به صرف داشتن عقیده‌ای مورد تعرض و مواخذه قرار داد.»؛ حق آزادی از شکنجه که اصل سی و هشتم قانون اساسی آن را چنین مقرر نموده است: «هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار و یا کسب اطلاع ممنوع است، اجبار شخص به شهادت ، اقرار یا سوگند مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است...». از آن‌جایی که حقوق مذکور به هیچ‌وجه مقید، مشروط یا محدود نمی‌گردند و اجرای آن‌ها در شرایط اضطراری عمومی متوقف یا معلق نمی‌شود، آن‌ها را می‌توان در زمره حق‌های مطلق برشمرد.