حق مطلق: مفهوم و معنای حق مطلق

درباره معنا و مفهوم این اصطلاح (حق مطلق) چنین بیان شده: «حق مطلق، حقی است که وجود آن در تمامی زمان‌ها تداوم داشته و با صرف‌نظر از تمامی شرایط و اوضاع و احوال دخیل در آن می‌تواند مورد ادعا و مطالبه قرار گیرد.» براین اساس حق مطلق دارای دو ویژگی بارز است: نخست آن‌که «حق مطلق، به هیچ‌وجه مقید، مشروط یا محدود نمی‌گردد.» دوم این‌که «حق مطلق، غیرقابل تعلیق است.» به این معنا که اجرای آن در شرایط اضطراری عمومی متوقف یا معلق نمی‌شود.» حق مطلق بشری در مقابل حقوق بشری بدیهی و ظاهری (Prima Facie Human Rights) قرار دارند که می‌توانند مشروط، مقید، محدود یا معلق گردند. به این ترتیب می‌توان گفت: حق‌های مطلق به حق‌هایی اطلاق می‌شود که در مقایسه با دیگر ارزش‌های اخلاقی یا دیگر حق‌ها هیچ‌گونه قید یا محدودیتی ندارند و در هیچ شرایط و اوضاع و احوالی نباید اعمال آن‌ها متوقف یا معلق گردد. از آن‌جایی که حق مطلق همواره حقی غیرقابل تعلیق است، بنابراین یک حق قابل تعلیق نمی‌تواند حقی مطلق محسوب گردد. منبع: Conde, H. Victor, A Handbook of International Human Rights Terminology, Santa Barbara CA: ABC – Clio, ۲۰۰۲, Second Edition, p.۲ · Ibid. see: Ibid , PP. ۱۷۳ – ۱۷۴