دکترین
حقوق اقلیتها در قوانین ایران: حقوق اقلیتهای دینی در عصر قاجار
در عصر قاجار دو نوع محکمه با رویه و منابع متفاوت فعال بود: محاکم عرفی و محاکم شرعی . اقلیتهای دینی، از یهودیان و مسیحیان و زردشتیان ، برای دعاوی خود با صاحبمنصبان حکومتی به محاکم عرفی، در دعاوی کیفری با مسلمانان به محاکم شرعیِ مسلمانان، و در دعاوی با همکیشانشان به محاکم ویژه شریعت خود ــبه قضاوت روحانیان آن دین ــ مراجعه میکردند. سه نقیصه مهم این محاکم عبارت بودند از: نداشتن قانون مدوَّن، نبودن وحدت رویه در آرای قضایی، و فقدان استقلال قاضی . قضاوت روحانیان اقلیتهای دینی عمدتآ مستند به آداب و سنن شفاهی بود که از پیشینیان به آنها رسیده بود، جز روحانیانِ یهودی که از مجموعهای مکتوب به نام « هالاخا » برخوردار بودند.
موارد مرتبط
برای این صفحه موردِ مرتبطی ثبت نشده.
