حقوق بشر: خاستگاه‌ حقوق بشر

قبلا گفتیم که اصطلاح «حقوق بشر»، نسبتا جدید است. بنابراین، به‌طور قطع می‌توان گفت که چنین عبارتی در ادیان سنتی و شناخته شده وجود ندارد. با این وجود، الهیات مبنایی برای نظریه حقوق بشر ارائه می‌دهد که از قانونی برتر از قانون دولت نشات می‌گیرد و سرچشمه آن خداوند متعال است. در توضیح مبنا بودن دین برای نظریه حقوق بشر می‌توان گفت در همه ادیان، انسان موجودی ارزشمند، با کرامت و به‌عبارتی مقدس نگریسته شده است. در عهد عتیق آمده است که آدم در «صورت الهی» آفریده شده است و این یعنی موجودات انسانی مهری الهی بر پیشانی دارند که ارزش والائی به آن‌ها می‌بخشد. قرآن هم در این زمینه می‌گوید: «و به‌راستی که ما به فرزندان آدم ، کرامت بخشیدیم.» در بهاگاوارگیتا هم آمده است: «هر آن‌که پروردگار خویش را در‌ اندرون هر مخلوقی می‌بیند که بدون مرگ و زوال در میان دنیای فانی زندگی می‌کند: هموست که به حقیقت می‌بیند....» از دیدگاه ادیان همه انسان‌ها در این‌که آفریده خداوند هستند شریک هستند و به‌عبارتی خلقت الهی به‌وجود بشریتی مشترک می‌انجامد. اشتراک در خلقت و آفرینش، به جهانی بودن برخی حقوق که از منبعی ملکوتی سرچشمه می‌گیرد منتهی می‌شود. این حقوق نمی‌تواند با قدرتی زوال‌پذیر و اقتداری دنیوی، از انسان سلب شود. این مفهوم در سنت یهودی ، مسیحی و نیز در اسلام و سایر ادیانی که مبنای الهی دارند یافت می‌شود. منبع: اسراء/سوره۱۷، آیه۷۰ · Shestack، op. cit.، p. ۲۰۵