حقوق بشردوستانه: ضرورت

در نخستین سال های پس از تاسیس سازمان ملل متحد ، این پرسش به گونه ای منطقی و مشروع قابلیت طرح داشت که آیا اصولا حقوق بشر دوستانه در جهان تحت حاکمیت ممنوعیت کلی استفاده از زور، ضرورتی دارد؟ به واقع، اگر جنگ به عنوان یک پدیده واقعی از بین برود، حقوق بشر دوستانه منسوخ می شود. حتی می شد استدلال کرد که تاکید و تمرکز روی حقوق بشر دوستانه بین المللی، به مثابه پذیرش جنگ به عنوان یکی از اجزای طبیعی روابط بین الملل است که از این رهگذر بنیان های سخت گیرانه ی ماده (4) 2 منشور ملل متحد تحلیل می رود. با وجود این، امروزه امیدهایی که ممکن بود به نتایج وعده داده شده در نظم جدید جهانی بسته شده باشد، تا حدود زیادی زایل شده است. پس از تجارب پنجاه ساله، هم اکنون می توان نتیجه گرفت که نظام امنیت دسته جمعی منشور ملل متحد، به طور مشخص نتوانسته و مسلما قادر نخواهد بود که منازعه مسلحانه به عنوان یک شکل رویارویی بین گروه ها و جوامع انسانی را ریشه کن نماید. بنابراین در روزگار ما، همچون قبل از جنگ جهانی اول، و احتمالا ن. ب. ا. قدرت تخریبی و انهدامی تسلیحات جدید افزایش یافته، به صورتی که به واقع می توان بشریت را از کره زمین در طول چند ساعت محو کرد، قواعد متناسب حقوق بشر دوستانه امری ضروری تلقی می شود. منبع: حقوق بشر، میزان، 1391