حقوق بین الملل فضایی: قلمرو

حقوق فضایی در رابطه با فضای ماورای جو است، اما در خصوص قلمروی ماورای جو، حد داخلی قلمروی فضایی را نقطه ای می دانند که به دلیل عدم وجود اکسیژن و جاذبه زمین، امکان پرواز هواپیماها در حال حاضر وجود ندارد. این مسافت حدود 150 تا 200 مایل و در حدود 83 کیلومتری زمین است. برخی نیز حد فاصل قلمرو هوایی و فضایی را حداقل ارتفاع مدار ماهواره پیشنهاد کرده اند. گروهی قائل به ایجاد منطقه نظارت در فاصله 80 تا 240 کیلومتری زمین هستند که نه مثل قلمرو هوایی، اختیارات انحصاری دولت قابل اعمال است و نه مثل قلمرو فضایی که اصل آزادی پابرجا است. به زعم گروهی دیگر باید نوع و ماهیت فعالیت را ملاک قرارداد و فعالیت هوایی و فعالیت فضایی را از هم تفکیک کرد. منبع: درآمدی بر حقوق بین الملل عمومی (جلد سوم)، مجد، 1400